Czym właściwie jest czip?

Na początek rozwiejmy pewien mit: czip to nie GPS i nie tajny nadajnik rodem z filmu szpiegowskiego 😉
To maleńkie urządzenie – wielkości ziarenka ryżu – które weterynarz wszczepia psu pod skórę, najczęściej w okolicy karku. Czip zawiera unikalny numer identyfikacyjny. I tyle. Piszą żartobliwie żadnego śledzenia spacerów po osiedlu, żadnego podsłuchiwania, czy pies narzeka na karmę.

Numer z czipa można odczytać specjalnym czytnikiem w gabinecie weterynaryjnym, schronisku czy u straży miejskiej. Dzięki temu, jeśli pupil się zgubi, bardzo łatwo ustalić, kto jest jego opiekunem – pod warunkiem, że numer został zarejestrowany w bazie danych.

Jak było do tej pory?

W Polsce temat czipowania przez lata był trochę zaniedbywany. Przepisy ogólne reguluje Ustawa o ochronie zwierząt, ale nie wprowadzała ona obowiązku czipowania wszystkich psów w całym kraju.

W praktyce wyglądało to tak, że niektóre gminy wprowadzały obowiązek lokalnie (np. w ramach programów walki z bezdomnością zwierząt), a w innych miejscach była to po prostu dobra wola właściciela. Czyli: w jednym mieście czip był konieczny, w drugim – „jak pan chce”.

Co ma się zmienić?

Trwają prace nad wprowadzeniem ogólnopolskiego obowiązku czipowania psów. W skrócie: koniec z dowolnością, ma być jeden, spójny system dla całej Polski.

Planowane zmiany zakładają:

• obowiązkowe czipowanie wszystkich psów,

• utworzenie centralnej, państwowej bazy danych,

• powiązanie numeru mikroczipa z konkretnym właścicielem,

• możliwość nałożenia kary za brak dopełnienia obowiązku.

Czyli mówiąc prościej: każdy pies ma mieć swój numer, a państwo ma wiedzieć, do kogo należy.

Po co to wszystko?

Główny cel jest bardzo szczytny – ograniczenie bezdomności psów. Co roku do schronisk trafiają tysiące zwierząt, które często mają właścicieli, tylko… nikt nie wie jak ich odnaleźć.

Obowiązkowe czipowanie ma za zadanie:

• ułatwić szybki powrót psa do domu,

• utrudnić porzucanie zwierząt (bo łatwo ustalić właściciela),

• zwiększyć odpowiedzialność opiekunów,

• usprawnić pracę schronisk i weterynarzy.

W wielu krajach UE taki system już działa i przynosi realne efekty. Polska po prostu chce dołączyć do tego standardu.

Jak wygląda samo czipowanie?

Spokojnie – to nie operacja na otwartym sercu. Zabieg trwa dosłownie chwilę i przypomina zwykłe szczepienie. Pies najczęściej nawet nie zdąży się „obrazić”.

Koszt? Zwykle od kilkudziesięciu do około stu złotych – zależnie od gabinetu i regionu. Najważniejsze jednak nie jest samo wszczepienie, ale rejestracja numeru w bazie danych. Bez tego czip jest jak dowód osobisty zamknięty w szufladzie – niby jest, ale nikt o nim nie wie.

A co, jeśli ktoś nie zaczipuje psa?

Projektowane przepisy przewidują możliwość wprowadzenia kar finansowych za brak oznakowania psa. Ostateczna wysokość sankcji będzie zależeć od przyjętych regulacji, ale jedno jest pewne – temat przestaje być opcjonalny.

Można się więc spodziewać, że w przyszłości brak czipa będzie traktowany podobnie jak brak innych obowiązków właściciela zwierzęcia.

Czy warto czekać na obowiązek?

Szczerze? Niekoniecznie.

Czipowanie już teraz daje realne korzyści:

• zwiększa szansę na szybkie odnalezienie psa,

• potwierdza prawo własności,

• ułatwia podróżowanie (szczególnie za granicę),

• daje „spokój ducha” opiekunowi.

To niewielki koszt, a może oszczędzić ogromnego stresu, jeśli pies kiedyś zdecyduje się na samotną „wycieczkę”.

Podsumowanie

Zmiany w prawie zmierzają w stronę obowiązkowego, ogólnopolskiego systemu identyfikacji psów. Czip nie jest żadnym gadżetem ani formą kontroli – to proste narzędzie, które pomaga zwierzętom wracać do domu.

A jeśli można jednym małym „ziarenkiem ryżu” zwiększyć bezpieczeństwo swojego psa, to chyba trudno o lepszą inwestycję. 🐶

Obecnie projekt został przyjęty przez Rząd. Następnie ustawa ma przejść przez Sejm-Senat.

Co na to Prezydent?